Mom & Baby Clinic
Woensdag 23 november 2011
Leestijd blog 4:44 min, geschreven door Fay.
Terwijl Niels weg gaat naar zijn werk bij de Playschool kom ik net pas uit bed. Vandaag ga ik meelopen met Trudy Zevenbergen in de Mom & Baby Clinic in Jeffrey's. Trudy is ook een 'Dutchie' en woont hier al 6 jaar met haar gezin. Zij zijn zendelingen en werken soms samen met het 'Victory4All' Projects. Als ze mij heeft opgehaald krijg ik als eerst een rondleiding bij de clinic. Ze hebben verschillende kamers voor echo's en om te wegen of te injecteren. Boven is een counseling ruimte en daar worden ook cursussen gegeven. Deze clinic is opgezet door een vrouw uit de Victory Christian Church. Ze kreeg het op haar hart om dit op te starten en het is super om te zien wat er daar gebeurt! Er werken lokale mensen en ook nog een andere Nederlandse vrouw, Margreet, zij is een verloskundige.
Na de rondleiding gaan we de wijk in voor huisbezoeken. We gaan met zijn drieën. Bij huisbezoeken moet er altijd iemand mee van de lokale (gekleurde) bevolking. Ze spreken naast Afrikaans ook Xhosa (vergeet niet te klikken) in de wijk en dat is nou net niet te verstaan! En daarnaast is het voor blanken ook wel gevaarlijk om alleen de wijk in de gaan.
We komen bij het eerste huis aan, voor mij best even een drempel om naar binnen te gaan want wat ga ik daar aantreffen..? Dit gevoel veranderde snel in ontzettende medelijden. In het huis stonden een paar banken, een halve kast met een ruisende televisie, een keuken en kamers waar wat matrassen liggen. De vrouw had een jongetje van 10 maanden en maakte zich zorgen.
Hij kon nog niet zitten en zelfs zijn hoofdje was te zwaar om het recht te kunnen houden. We hebben hem gewogen en even een praatje gemaakt met de vrouw. Het mannetje zag er verder gezond uit.We hebben nog voor haar gebeden, ze moest ervan huilen, dat raakte mij enorm. Deze vrouw moet van weinig tot geen inkomen rond komen en haar vriend is niet echt in beeld, hij neemt zijn verantwoording niet. Ze kan haar oudere kind niet eens naar school sturen omdat ze geen geld heeft!
Na dit huisbezoek ging ik nog met een brok ik mijn keel door naar de volgende. Onderweg stopte we even voor een check bij een tweeling; wat achteraf een bijzonder goede timing bleek. Twee meisjes van 7 maanden oud. Trudy vertelde dat deze meiden al opgenomen waren geweest in het ziekenhuis omdat ze ondervoed waren. Bij binnenkomst zagen we veel blikken met melk staan dus Trudy zei snel: "Je hebt nog veel melk zie ik". Helaas bleek dat dus niet het geval, moeder had geen melk en geen geld om het te kopen. De blikken waren leeg. Ze gaf de meisjes op het moment Rooibos thee, ook lekker. Na enige uitleg gegeven te hebben over dat dit niet goed was voor de meisjes en op deze manier ze weer zouden afvallen bleef ze alles afschuiven op haar man.
Onzin, want als je geen geld hebt voor melk dan kun je dat bij de clinic gratis afhalen. Maar zelfs dat deed ze niet omdat ze dan altijd iemand moest vragen om die meiden te dragen.. Het was een triest verhaal. Uiteindelijk hebben we haar advies gegeven om wat anders te geven dan thee en we gaan volgende week kijken of ze wel melk heeft.
Tussendoor een huisbezoek met een vrouw en baby die alle twee hiv positief zijn. Heftig, omdat die vrouw op dit moment geen medicatie gebruikte voor haarzelf en de baby. Dat is dus gevaarlijk omdat ze haar kind door borstvoeding steeds opnieuw infecteert. Hierna gingen we een drieling (meisjes) halen. Ze moesten voor hun controle naar de clinic en wij gingen ze brengen. Wat was dat mooi om te zien! De moeder dacht dat ze zwanger was van een tweeling en bij de bevalling kwam er nog één achter aan. Ze had al 3 kinderen, dus dat was wel even schrikken! Gelukkig kon je zien dat ze er goed voor zorgde. We hebben ze gehaald en weer terug gebracht naar huis. Haar huis was schoon en opgeruimd dat deed me goed om te zien dat er ook vrouwen zijn die door hun slechte omstandigheden toch verantwoording nemen voor hun gezin en er voor vechten.
Ik kan je vertellen dat deze dag mij erg aangreep, vooral de huizen waarin ze leven maar ook hun zorgen in het dagelijks leven. Hoe vaak moeten wij ons afvragen of wij morgen wel eten hebben? Bijna nooit. Maar zij iedere dag! En bijna geen enkele man in de township neemt zijn verantwoording voor het gezin. Hij is weg om werk te zoeken of hij is dronken en maakt al het geld op wat ze hebben! Je ziet en merkt dat deze vrouwen het zo zwaar hebben om voor alles te moeten zorgen dat ze geen tijd hebben om na te denken over hoe ze het beter zouden kunnen doen! Maar het werk is heel waardevol. Door hun en hun zorgen serieus te nemen geven we ze een steuntje in de rug om door te blijven vechten!